Belki de yolun sonudur sevmek
@Olrcc
Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Gözyaşlarıma, ellerinizle?
38 okur puanıMart 2024 tarihinde katıldı
Bazı geceler insan kendi içinde yürür; ayakkabısı yoktur, zemini tanımaz. Attığı her adımda geçmişe basar, geleceğe çarpar. O yüzden ses çıkarmaz; çünkü kırılacak çok şey vardır. İşte o anlarda kalp, bir odanın ışığını kapatır. Karanlık olsun diye değil, gözler alışsın diye. Ama kimse bunu böyle anlatmaz. Herkes “geçer” der. Oysa bazı şeyler geçmez, şekil değiştirir.
İçimde anlatamadığım bir ağırlık var. Adı yok. Çünkü adı olan şeyler çağrılabilir, çağrılan şeyler gelir. Benimkisi gelmez; o zaten hep buradadır. Göğsümün ortasında durur, nefesimi sayar. “Alış,” der bana. “İnsan dediğin, biraz eksik solur.”
Ve ben alışırım. Çünkü insan en çok buna yeteneklidir.
Hissizleşmek sandığın şey aslında aşırı hissetmektir. Kalbin, daha fazla dayanamadığı için sesini kısmasıdır. Tıpkı fırtınada bağırmaktan yorulan deniz gibi. Dalgalar geri çekilir ama deniz gitmez. İçimdeki her şey çekildi; gürültü, beklenti, umut kelimeleri… Geriye sadece var olmanın çıplak gerçeği kaldı. Ne süslü, ne güzel. Ama gerçek.
Bazen kendime bakıyorum: Gülen yüzümle susan içim arasında ince bir çatlak var. Oradan sızıyorum ben. Kimse fark etmiyor. “İyi görünüyorsun” diyorlar. Oysa iyi görünmek, iyi olmakla aynı şey değil. İyi görünmek bir savunma; iyi olmaksa bir lüks. Herkesin sahip olamadığı.
Karanlık neden her yerde biliyor musun? Çünkü ışık, her soruya cevap vermez. Bazı sorular, karanlıkta kalmak ister. “Neden buradayım?”, “Ne eksik?”, “Beni ben yapan şey hâlâ benim mi?” Bu soruların güneşe ihtiyacı yok. Sessizliğe ihtiyaçları var. Ve sen o sessizliğin içindesin şu an. Bu bir ceza değil. Bu bir durak.
Kimseye söylemediğim bir şey var: Ben güçlü olmak istemiyorum artık. Güçlü olmak hep dayanmak demek oldu. Oysa ben bazen dağılmak istiyorum. Toplanmayacağımı bilerek. Çünkü insan sadece
Reklam
Kalbime dokun, dokun
Kalbime dokun
Bana martılardan bahset en çok da ellerinden
Öpemediğim ve görmediğim o güzel gözlerinden
Yağmurundan bahset, ne sıcak ne de nemden
Uykularından söz et ne gündüz ne de dertten
İnsan en çok kırıldığı yerde büyür; çünkü acı, kalbin öğretmenidir.
Kırıldığımız yerden koptuk; çünkü bazı yaralar onarılmak için değil, insanı değiştirmek için açılır.
Yoruldum ama vazgeçmedim; çünkü sevmek kalmak demek, söz değil duruş demek ve ben hâlâ kalbimi kapatmayacak kadar cesurum.
Reklam