Hayat, doğumla ölüm arasındaki kısacık bir suskunluktur.
Bir nefes arası.
Bir gülüş ile bir gözyaşı arasında kalan boşluk.
Ama o boşluk, en çok dolu olan yerdir. Çünkü insan orada yaşar.
Zorluklar, insana der ki: "Kalk, burası senin sonun değil."
Her düşüşte bir öğreniş vardır, her kayıpta saklı bir kazanç.
Acı öğretir, çünkü dilini herkes anlar.
Ve insan, çoğu zaman ancak acıyınca uyanır.
Ama kolaylık dediğin, zorlukların içinden çıkarken fark edilir.
Güneşi, karanlık olmadan fark edemezsin.
Tatlı suyu, susamadan kıymetli sayamazsın.
İyi insanlar da, kalabalıkların ortasında değil; sessizlikte, sabırda ortaya çıkar.
Ölüm korkutmaz, aslında.
Korkutan, yaşarken içimizin boşalmasıdır.
Ruhu diri tutmak ise cesaret ister.
Küçük bir iyilikle, derin bir nefesle, dürüst bir sözle…
Unutma dostum:
Hayat bir düzlük değil, bir iniş-çıkış.
Ve biz, tırmanırken güçleniriz.
Kolaylık, kaçtığın yerde değil; direndiğin yerdedir.