Bu gün 40 yaşımın son günü.
Sanki 40 katlı bir binadan, bütün balkonlara çarpa çarpa düşmüş, 40 yerim kırılmış ama ölmemiş gibiyim. Hani ağrımayan tek bir Hücrem yok her tarafım yara bere içinde.
Ve ben hiçbir şey olmamış gibi kalkıp devam ediyorum kaldığım yerden düşmeye.
Oysa çıkarken nede hevesliydim.
Bütün katlarda ayrı ayrı güzel manzaralar da gördüm nankörlük edemem.
Sağolsunlar çok da güzel insanlar tanıdım.
Şimdi yarın 41'inci katamı mı çıkacağım, Eksi bir mi bilmiyorum, aslında hiç merak da etmiyorum. Öylesine bıkkınım ki dostlar öyle yorgunum ki, bir çukur açsalar gir şuraya az dinlen deseler, ya arkadaş farkını vereyim üstümü toprakla ört dıyecek kıvamdayım.
Bunları neden mi buraya yazdım? Bilmiyorum
Belki de hiç kimseyi tanımıyorum hiç kimseyle muhabbetim olmadığı içindir. Onu da bilmiyorum, sâdece yazmak istedim.
Çoook yorgunum çooook.