Ömer Faruk Özkan
@Omer_2806
Benim yalnızlığım insanlarla dolu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Sıkılıyorum ve toprağa düşen bir yağmur damlası kadar huzursuzum. Olduğum yerde duruyorum. Dünyaya kapanıyorum. Kitaplara bakıyorum insanların durduğu mesafelerden. Adamakıllı sıkılıyorum. Üst üste konmuş kelimelerden sıkılıyorum. Art Arda dizilmiş cümlelerden sıkılıyorum. Kalıplara dökülmüş düşüncelerden sıkılıyorum. Sözlerin ifadesizliği sıkıyor beni. Sıkıyor beni gururla şişirilmiş kuramlar. Sıkıyor beni yatağına sinen nehirler.”
Yorgunum bu zehirli çağda
Umutsuzluk tufanı kopuyor her geçen gün, mutsuzluk sardı bütün bedenimi, ümitsizliğe yenik düştü yüreğim, zihinimde ki o uğultular son bulmuyordu, oysaki ruhumun yüreğime fısıldayışını, duyabiliyordum bedenimi saran o acı, Gittikçe cehenneme çeviriyordu ruhumu.
Ben bir sana bir de kendime derinim,
Bir uzun yoluculukta kayboldum tekrardan,
Şimdi gökyüzüne baktığımda, güvercin seslerini, kumru seslerini duyar gibiyim.
Bu yolculuk ırmakta su, gökte yıldız, dağda rüzgar gibi, hasret ayrılmadı benden hasret yanımdaydı zifiri karanlıkta.
Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden, giderilmesi imkânsız bir şey, Güneş karından aldı nefesini, Çöl yolunda sürüler göç etti. Çünkü hasret yanımdaydı zifiri karanlıkta, uykudayken yitirirsin elini ayağını ben hasreti uykuda da yitirmiyordum. Gökyüzünde bir yolculuktu Gündüzlerin uzun yollarında, Nefes almaya çalışıyorum. İçimde yeryüzü konuştukça anlıyorum ki, bölünmüş bir hatırayım ben dünyaya dağılan, Bütün yolculuk boyunca hasret ayrılmadı benden. Şimdi ne kaldı geriye bu yolculuktan hasretten gayrı.