Sored
@Omrogl
Şu anda okuduğu kitap
İstisnasız, düşen yapraklar, dünyanın her yerinde hüzün verir insana. Halbuki yeni bir başlangıç için değil mi bu düşüşler?
Belkide yükseğe alışkın olduklarımızı yerde görmenin verdiği üzüntüdendir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanlığın doyumsuz, mukemmel olma anlayışı ve merakı; hem bireysel hem de toplumsal sorunları besleyen ciddi damarları haline geldi. Daha iyi bir yaşam, daha iyi bir insan, daha iyi bir baba, daha iyi bir eş, daha güzel bir iş ve daha daha daha.
Bunların yanında eksikliğin ve kusurun güzelliğini görememe eklenince bahsedilen damarların besledikleri duygular daha fazla kök salmakta. Gözleri görmemesi degil, kusurların güzelliğini görme yetisi Aşık Veyseli oluşturdu. Çocukları mükemmel olduğu için değil, kusurlari ve eksikleri de güzel gördüğü icin Anne ve Anneligin merhameti oluştu. Testideki çatlak suyun taşınmasını engelleyebilir ancak onu daha çirkin yapmaz.
Her iyi oluşun daha ötesinde bir iyi oluş vardır ve bu kendinden önceki iyi oluşları kusurlu hale getirir. O vakit ya daha iyi oluşların peşine düşüp harap olacaksın ya da eksik ve kusurlardaki güzelliği göreceksin.
Sonbaharın ilk günleriydi,
Kerpiç evin kapısının önünde oturmuş Karşıdaki ağaca dalmışım.
Renkleri içiçe karışmış yapraklarını
Rüzgara bırakıyordu,
Yavaş yavaş
Teker teker
İlkin anlamını bilemediğim bir duyguya kapıldım
Sonra tarifini yapabildim; üzülmüştüm.
Kendinden olanı atıyordu,
İşte Gözümün önünde.
Yenileri?
Onları göremiyordum.
Tutarsızlık, zinde olmayan bir psikolojinin ve ayni zamanda zayıf bir karakterin ürünüdür.