Biz insanlar sürekli ilk izleri değerli buluruz. İnsanoğulları en olmayacak şeylere inandırılabilir. Ama bir kez kafasına bir şey yerleşti mi, onu oradan çekip çıkarmak isteyenin vay haline!
Bu dünyada her işin ucunda bir zırvalık bulunur. Ve başkalarına yaranmak, varsıllaşmak, ünlenmek uğruna ölesiye çalışan bir kimse de bence kesinlikle budaladır.
Sürekli yaşamın azabı çok, keyfi az der dururuz, haklı mıyız? Bana kalırsa, yakınmalarımızın çoğunda haksızız. Tanrı iyiliğine, esirgemesine karşı kalbimizi kapatmasak, onları takdir edip durumumuza şükretsek, başımıza bir bela geldiğinde onu da göğüsleyecek gücü kendimizde bulurduk.