Hiddet, öfke her zaman fena bir şey değildir... Kötülükleri düzeltmek, doğruluğu, adaleti güven altına almak için intikamcı olmak övülmeye değer bir davranıştır.
Üstelik Dante duygularını kimseye açmıyor, sevgilisinden bile saklıyordu. "Evet, seni seviyorum, ama bundan sana ne?" dedirten bir aşktı bu. Beatrice daha o zamanlar bir temaşa motifi olmuştu.
1) En önemli kuralın "Birbirinizi sevin" olduğu söyleniyor, ama hangi güç bunu öyle yaptı? Sevgi ilkesi hangi rasyonel otoriteye dayanıyor? Neden düşmanlarımdan nefret etmemeliyim - onları "seversem" bu beni onların merhametine bırakmaz mı?