Sҽɾƙαɳɳ
@Only__Human
𐰾𐰀𐰺𐰚𐰀𐰣 𐰇𐰣𐰀𐰞
~~••~~••~~••~~••~~~~••~~••~~••~~••~~
Bu dünyada bir izimiz kalacaksa İNSAN'a yakışır şekilde olsun, İNSAN'ca olsun...
Her Devrin Romanı
Bazı klasiklere ne dersen de, ne yazarsan yaz altını dolduramayacak kadar derin olduğunu görüyorsun. Hele bunu Steinbeck gibi büyük bir kalem yazıyorsa sadece saygı duyarsın...
Steinbeck öyle bir anlatmış ki; kitabın kapağını kapattığınızda bile burnunuza o tozlu yolların kokusu, boğazınıza ise haksızlığın getirdiği o acı tat yerleşiyor. Gazap Üzümleri, işte o tozun, terin ve insanın insana ettiğinin sarsıcı ve anıtsal bir kaydı.
1929 Büyük Buhranı’nın hemen ardından, kuraklık ve borç sarmalı yüzünden topraklarından edilen binlerce aileden biri olan Joad ailesinin Oklahoma’dan Kaliforniya’ya uzanan trajik göçünü anlatıyor. Ama bu roman, sadece tarihi bir dönemin ya da coğrafi bir yolculuğun anlatısı değil; aç gözlü bir sistemin dişlileri arasında ezilen "küçük insanın", hayatta kalmak ve haysiyetini korumak için verdiği o devasa ve kutsal savaşın anatomisi.
Eserin merkezinde, her biri birer hayatta kalma abidesi olan, ancak yol boyunca hem fiziksel hem de ruhsal olarak törpülenen Joad ailesinin fertleri bulunuyor.
Kaliforniya, göçmenler için vaat edilmiş topraktır; ağaçlardan sarkan portakallar, yeşil vadiler... Ancak oraya ulaştıklarında karşılaştıkları şey bir cennet değil, açgözlü toprak sahiplerinin ve onları koruyan silahlı milislerin cehennemidir.
Gazap Üzümleri, kapitalizmin ve mülkiyet hırsının insanı nasıl canavarlaştırdığını anlatırken bile; insanın içindeki o dayanışma ve paylaşma gücünü asla unutmayan bir roman. Steinbeck’in dili son derece yalın, konuşmalar halkın bağrından kopmuş gibi doğal. Romanda anlatılan her olay, her kişi boşa yazılmamış ve bir o kadar derin...Roman ilerledikçe anlıyoruz ki asıl mesele sadece karın doyurmak değil; asıl mesele, insanın "insanlık ailesine" olan aidiyetidir. Rose of Sharon'ın kitabın sonundaki o sarsıcı, neredeyse
İçsel bir farkındalık yürüyüşü
Baran Saldanlı, okuru kendi varoluşunun sınırlarına doğru yürütüyor ve durup şunu sormasını bekliyor:
“Ben neyim, ne zaman var oldum, ne zaman yok olacağım, ve bu varlığın anlamı gerçekten ne?”
Bu, sadece bir bilimsel ya da felsefi sorgulama değil; duygularla, sezgiyle, korkuyla ve umutla yoğrulmuş bir iç yolculuk.
Romanın merkezinde üç temel kavram var:
-Zaman
-Gerçeklik
-Sonsuzluk
Bu üçü, ayrı gibi görünür; ama yazar onları insan bilincinin derinlerinde birbirine bağlıyor. Zaman yalnızca bir kronolojik akış değildir. Kitap ilerledikçe anlıyorsun ki zaman burada bir düşman ya da dost da değil; insanın sınav alanı. Sonra hakikat geliyor. Hakikat, bilinenlerin toplamı değil; bilincin en derin katmanlarına yapılan bir yolculuk. Ve bu yolculuk, insanı sonsuzluğun eşiğine kadar götürüyor.
Yazar, modern bilim ve Tasavvuf açılarından konulara eşit şekilde yaklaşıyor. İşleyiş; Kuantum mekaniğinin kırılgan gerçeklik algısı, evrenin çoklu boyutları, zihnin dış dünya ile ilişkisinin doğası… Bunlar bilimsel çerçevede tartışılan kavramlar. Öte yandan tasavvuf, bilincin derinliklerine inme, hakikati duyu ötesinde hissetme ve insanın kendi içindeki sonsuzluğu fark etme üzerine kurulu. Burada bilim soru sormak için, tasavvuf cevabı hissetmek için kullanılıyor.
Sonsuzluğun Eşiği, bireyin kendine bakışını da yeniden kuruyor. İnsan genellikle “kimim ben?” sorusunu varoluşun başlangıcı olarak görür. Yazar buna farklı bir rota çiziyor:
Sen zaten varsın; o hâlde seni var eden şey ne?
Bu soru, bilincin sınırlarına yaklaşırken, aynı zamanda bir hissetme eşiğine ulaşmayı da zorunlu kılıyor. Eserin bize öğrettiği en derin şey belki de şudur:
“Gerçeklik, dış dünyada aranan bir hedef değil; kendi içindeki farkındalıkta gizlidir.”
Sonsuzluğun Eşiği, okunduğunda insana ilk
Yeni insan kimdir ve biz onun neresindeyiz?
Bu roman, insanlığın geçmişine değil, cesaretle baktığı bir geleceğe odaklanıyor. Bir bakıma öngörülebilir bir hayal olarak, insanlığın geleceğini, insanlara "rağmen" kurmaktan bahsediyor. Bu bir çelişki gibi görünsede anlatılan hikaye de; Ay yüzeyi üzerinde, bütün insani sınıflardan arındırılmış sadece gelişimi düşünen yeni bir nesil fikri ve bu düzene anlam veremeyen Dünya üzerindeki klasik yapı...
Ay yüzeyinde kurulan ileri teknolojili bir yerleşkede doğan çocuklar, artık klasik anlamda “dünyalı” değil. Onlar uzayın karanlığında, genetik müdahalelerle şekillenen ilk bilinç kuşağı. Dünya onlar için bir hatıra, bir anlatı, belki de hiç dokunmadıkları bir masal. Genetik mühendislik, yapay zekâ, gibi kavramlar onların gündelik hayatının parçası. Ama bu durum onları duygusuz yapmıyor; aksine, daha çok sorgulayan varlıklara dönüştürüyor.
Yazar romanda girişi, gelişmeyi ve sonucu çok güzel bir şekilde aktarmış. Okuyucuyu yormadan, sıkmadan önce karakterler üzerinden, kitabın ikinci yarısı itibariyle de olaylara hız vererek sonuca ulaşıyor.
Uzayın Çocukları, geleceğe dair parlak bir hayal kurarken bile insanın içindeki karanlığı unutmayan bir roman.
Keyif alarak bir çırpıda okuyabileceğiniz bir bilim kurgu romanı. Ama alt metinde kendinize göre çıkarımlar yapabileceğiniz derinliği de var bana göre.
Bana şu soruyu sordurdu ; İnsanlığın geleceği için en büyük engel gene insanın kendisi mi?
Okumayı düşünenlere tavsiye ederim... Keyifli okumalar dilerim.
Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat, yalnızca Türk edebiyatının ilk romanlarından biri değil, aynı zamanda yanlış zamanda, yanlış ellerde kalan hayatların sessiz birer kaydı gibi.
Talat ve Fitnat’ın hikâyesi, saf ve çekingen bir sevgiyle başlar. Ne büyük sözler vardır aralarında ne de iddialı hayaller. Birbirlerini görmeleri bile tesadüflere bağlıdır; bakışlar kısa, duygular saklıdır. Ama tam da bu yüzden samimidir. Roman ilerledikçe fark ederiz ki asıl mesele aşk değil, onu çevreleyen koşullardır.
Eserin merkezinde bireyden çok toplum vardır. Aile baskısı, gelenekler, kadınların söz hakkının olmayışı, erkek egemen anlayış…
Talat, sevdiği için fedakârlık yapan, ama gücünün sınırlarını aşamayan bir karakterdir. Cesurdur ama yalnızdır. Fitnat ise romanın en kırılgan ama en güçlü figürüdür. Gücü, isyan edemeyişinde değil; sessizce katlanışındadır. Eserde kimse tamamen kötü değildir; ama kimse gerçekten adil de değildir.
Romanın dili bugünün okuru için yer yer eski gelse de anlatımı son derece açıktır. Şemsettin Sami, okurun anlamakta zorlanacağı bir yapı kurmaz.
Okumayı bitirdiğinizde aklınızda olaylardan çok şu soru kalır:
“Bunca yıl geçti, gerçekten ne kadar değiştik?”
Çünkü anlatılan acı, yalnızca geçmişe ait değildir. Hâlâ başkalarının kararlarıyla şekillenen hayatlar, susturulan duygular, erken biten umutlar vardır.
Anlatım bir aşk hikâyesi gibi başlar ama aslında bir kayıp hikâyesiyle son bulur ve kazananı yoktur.
Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat, bugün hâlâ okunuyorsa, bunun nedeni yalnızca “ilk roman” olması değil;
anlattığı acının hâlâ tanıdık gelmesidir.
İlk dönem eserleri hep ilgimi çekmiştir. Bu eserde beklentimi fazlasıyla karşıladı. Okudukça anlıyorum ki o zamandan bu zamana aslında çok şey değişmiş ya da aslında hiç bir şey değişmemiş.
Keyifli Okumalar...
Eşsiz bir yolculuk...
Sekizinci Hayat, okumayı tüketip bitirebileceğin bir kitap değil, içine yerleşip orada yaşadığın bir hayat. Haratischwili, tek bir ailenin öyküsünde bir yüzyılı, bir coğrafyanın kırılmalarını, tarihin kişilerin ruhunda açtığı yaraları öyle bir işlemiş ki; okuduktan sonra kendinle ve dünyanın sessiz şiddetiyle daha uzun süre baş başa kalıyorsun.
Bu eser benim düşünceme göre 2014’de yazılmış olmasına karşın Dünya Klasiklerine girecektir. Kitap 790 sayfa ve küçük puntolarla yazılmış ama buna rağmen okuyucuyu hiçbir zaman yormayan, sıkmayan bir anlatıya sahip.
Eserde anlatıcı, yeğeni Brilka’ya hitaben; Tarifi özel ve gizli olan bir çikolata üreten büyük büyük büyükbabasından başlayarak günümüze kadar, bu ailenin 7 üyesi üzerinden yaşanılanları çok doğal ve samimi bir şekilde anlatıyor. Bu çikolatadan tadan herkesin bir tür lanet ile anılması ve başlarına gelenlerin bu çikolatayla özdeşleştirilmesi anlatımı zenginleştirmiş. Kitapta Yüzyıllık Yalnızlık havası var ama onun kadar gerçeküstü değil aksine gerçeğin tam içinde… 2. Dünya Savaşı, SSCB’nin dağılması, Gürcistan’ın bağımsızlık mücadeleleri, Glastnost hep bu hikayelerin içinde yer buluyor. Bütün bu tarihsel gerçekler aile bireyleri üzerinde kapanmaz yaralar açıyor.
Yazar, bu uzun ve derin anlatımda, hiçbir kopma yaşamadan, herkesin hikayesini olduğu gibi samimi ve derin bir şekilde anlatıyor. Hiçbir karakterin hikayesini yarım bırakmıyor ve bir şekilde tamamlıyor.
Bu kitabın bende ayrı bir yeri olacak artık, çünkü bu yolculukta onlara eşlik ettim;
Stasia
Christine
Kostya
Kitty
Elene
Daria
Niza
Ve Brilka.
“Bizi bir yüzyıl birleştiriyor. Kızıl bir yüzyıl. Ebediyetle sekize kadar…Sıra sende Brilka. Senin kalbini evlat edindim, kendiminkini fırlatıp attım. Benim sekizimi kabul et.”
Nino Haratischwili’nin Sekizinci