Nuran Harmancık
@OnsraM
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İşte yavrum, babana bunları yapacaklar. Bu insanlar benden nefret etmiyorlar. Hepsi de benden şikâyetçiler ve eğer isteseler hayatımı kurtarabilirler. Öldürecekler beni! Bunu anlıyor musun, Marie? Soğukkanlı bir şekilde merasimle, toplumun iyiliği için benim hayatıma son verecekler! Ah! Yüce Tanrım! Zavallı küçük kızım! Seni bu kadar çok seven baban beyaz ve güzel kokulu küçük boynuna öpücükler konduran, adeta bir ipeğe dokunuyormuş gibi saçlarının buklelerini durmadan okşayan, o yuvarlak güzel yüzünü ellerinin içine alan, seni dizlerinin üstünde hoplatan ve akşamları da Tanrı'ya dua etmen için ellerini birleştiren baban! Peki, şimdi sana kim yapacak bütün bunları? Seni kim seve- cek? Senin yaşında olan bütün çocukların babaları var, sadece seninki yok. Küçüğüm yılbaşlarından, bayram hediyelerinden, güzel oyuncaklardan, şekerlemelerden ve öpücüklerden vazgeçebilecek misin?
Tam on beş yıl! Çok zordu! Sürem dolduğunda, artık otuz iki yaşındaydım. Elime çıkış kâğıdımı verdiklerinde güzel bir günün sabahıydı ve cebimde, on beş yıllık kürek mahkûmluğu süresince günde on sekiz saat, ayda otuz gün, yılda on iki ay çalışarak kazandığım altmışaltı frank param vardı. Artık her şey bitmişti. Bu altmışaltı frank ile namuslu bir hayat sürmek istiyordum. Üstümdeki bu paçavralarla bir rahibin çuvalında taşıdıklarından daha masum duygular taşıyordum. Fakat üzerinde 'serbest bırakılmış forsa' yazan şu sarı renkli cüzdana lanet olsun! Gittiğim her yerde bunu göstermek zorunda kalıyordum, hatta her sekiz günde bir, beni yerleştirdikleri köyün muhtarına gidip bu cüzdanı göstermem gerekiyordu. Ne harika bir tedbir! Bir kürek mahkumu! Etrafımdakiler benden korkuyor; çocuklar benden kaçıyor, bütün kapılar yüzüme kapanıyordu. Hiç kimse bana iş vermek istemiyordu. Böylece, kazandığım o altmışaltı frankı yedim. Eh! Ne yapalım! Sonraki günlerde de hayatımı sürdürmem gerekliydi. Kollarımı gösterip 'Çalışırım' dedim, kapıları yüzüme kapattılar; günlüğü on beş kuruşa, on kuruşa, beş kuruşa çalışmak zorunda bile kaldım. Ne yapabilirdim ki? Çok acıktığım bir günde, firının camını kırdım ve bir ekmek çaldım. Tabii fırıncı yakaladı. Ekmeği de yiyemedim. Hayat boyu kürek mahkûmu olarak kaldım. Kızgın demirlerle, sırtıma üç harf damgaladılar
Bu geceden sonra düşünemeyeceğimi düşünüyorum.