“Demem o ki, kimseye gereğinden fazla anlam yüklemeyin. Unutulmayacak anı, silinmeyecek insan yok. Kimse için kendinizden ödün vermeyin. Vazgeçilmez olan sizsiniz bir başkası değil, önce kendinize değer verin kişiler gelip geçicidir, siz hep kendinizle berabersiniz”
Charles Bukowski
Şimdi gene odalar boş,ben gene yalnızım.Bakın,saatin sarkacı vurup duruyor.Bundan başka bir iş yapmaz o;acıma,üzüntü de duymaz.Evde kimsecikler yok,işte asıl felaket burada!
Hiçbir şey yoktu,bomboştu,işte şu avucumun içi gibi,ama yine de yoklamayı sürdürdüm... Kaybettiği bir şeyi bulmayı çok istediği zaman insan bazen öyle yapar...Bakar bir göremez,bomboştur baktığı yer,öyleyken yine de on beş kez bakar aynı yere.