Fakat Bizans halkı Türk halkına benzemez.Bizim gibi durup da son demde değil, her fırsatta parlarlar.Başlarındakilerin ufacık bir yanlış ayak atması; kendilerini unutup vergileri çoğaltması,şehirde büyük bir ayaklanma doğurur.
Ama burada gereksiz bir soru soruyordum kendime:"Hangisi daha iyidir,kolay elde edilmiş bir mutluluk mu,yoksa insanı yücelten acılar mı?Evet,hangisi daha iyidir?"
Şimdi gene odalar boş,ben gene yalnızım.Bakın,saatin sarkacı vurup duruyor.Bundan başka bir iş yapmaz o;acıma,üzüntü de duymaz.Evde kimsecikler yok,işte asıl felaket burada!
Hiçbir şey yoktu,bomboştu,işte şu avucumun içi gibi,ama yine de yoklamayı sürdürdüm... Kaybettiği bir şeyi bulmayı çok istediği zaman insan bazen öyle yapar...Bakar bir göremez,bomboştur baktığı yer,öyleyken yine de on beş kez bakar aynı yere.