Ben yaşarken kendimi kaybettim, mezarımı kazmışım da gömülmeyi bekliyormuşum. Üzerimdeki baskı ve sorumluluk ruhumu yoruyor sadece. Önceden içimdeki yangın dışımı da yakardı ama şimdi sadece içimi yakıyor. Hep sevdiklerim için gülmeye, güldürmeye mecburmuşum gibi hissediyorum. Ben üzüleyim ama onlar üzülmesin. Belki de çoğu şeyi fazla büyütüyorum. Evet, evet her şeyi çok abartıyorum. Zor bir hayatımın olduğunu düşünürken aslında öyle olmadığını anladım. Kendi hayatımı kendim zorlaştırıyormuşum yani. Niye yapıyorum peki niye her şeyi yüreğimde büyütüp ruhumda yaralar açıyorum ki. Her şey olacağına varmaz mı? Bazen sadece yaşanması gerektiği için yaşanır öyleyse neden kafamda kurup büyütüyorum ki olayları. Neyse ben beni anlamıyorum. İnsan içindeki çocuk yaşamayı bıraktığında büyür ya anladım ki daha büyümeye çok varmış.