Özümü dinləyərkən mən belə özüm haqqımda yanılarkən, hətta bəzən nə demək istədiyimi özüm belə başa düşə bilməzkən, kim bilir başqaları məni anlamaqdan nə qədər uzaqdır.
Oğuz Atay nifrət belə etməyəcək qədər soyumaq hissini belə izah edir: “Onu qəzəbimə layiq görmürəm. Qəzəbim mənə aid olan bir şeydir. Yaxınlıq hiss etmədiyim birinə onu necə göstərim.
Bəlkə də təklik yeganə duyğudur ki, onu həm çox sevirsən, həm də qurtulmaq üçün sığınacaq liman axtarırsan. Bu gün nə limanım var, nə sığınacağım. Nəysə, bu gün yenə çox təkəm. ;(