Özümü dinləyərkən mən belə özüm haqqımda yanılarkən, hətta bəzən nə demək istədiyimi özüm belə başa düşə bilməzkən, kim bilir başqaları məni anlamaqdan nə qədər uzaqdır.
"Bunca yıllık tabibim. Her bir çeşit hastalık için insanlar kapıma geldi. Gönül yarasını tedavi için kimse gelmedi..." Nasıl gelsin ki? O acıyı, o ıstırabı, ten, beden duymaz ki. Kalbin ve gönlün önü,kim bilir kaç sıra duvarla kaplı? Oraya ne bir haber ulaşır, ne bir mesaj. Zavallı gönül... Yarasını duymayanın, devasını bulmayanın gönlü ölü...
Nasıl çiçekler her sabah güneş gibi açarsa, kalbimiz de her seher, bir emir bekler.... Açmak ve güne başlamak için... Kalbin gıdası gecelerde,seherlerde gizli. Sesten ve kalabalıktan uzak yerlerde....Kaybolan varmı tenhada?
Asırlar önce kutlu bir ses, tenhadan uyandırmadı mı insanlığı? Oradan,Hira'dan.