Osman alkan
@Osmlkn
yaşamak bir ihtimal
Ölmekte bir mucize
Hırsız
Ders çalışmadım
Kafamın içinde oluşan şehir
Van
31 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Yokluk
Yüz yıl sonrasına, kimsenin beni tanımadığı bir çağa gitmek isterdim; beni tanıyan tek bir insanın bile hayatta olmadığı o zamana.
Sokaklarında adımlarken hiçbir hatıranın üzerime yapışmadığı, her köşe başında bir tanıdığa rastlama kaygısının bittiği o mutlak yabancılık... Orada sadece bir 'gözlemci' olurdum; ne birinin oğlu, ne birinin arkadaşı, ne de birinin hayal kırıklığı. Kimsenin benden bir beklentisinin olmadığı o uçsuz bucaksız sessizlikte, ruhum nihayet kendi ağırlığından kurtulurdu.
Belki de gerçek özgürlük, insanın kendi hikayesinin son sayfasını kapatıp, hiç kimsenin okumadığı yeni bir kitabın bomboş ilk sayfası olabilmesidir. Geçmişin yükü olmadan, sadece o anın rüzgarıyla savrulan bir gölge gibi; hiç var olmamışçasına özgür ve hiç unutulmayacak kadar yabancı."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir mezarlığın karşısındayım.
Mezarları izliyorum, isimleri okuyorum; doğum ve ölüm yıllarına bakıyorum. "Kim ne genç yaşta ölmüş" diyorum, "Kim ne kadar yaşamış" diye düşünüyorum kendimce. Hiçbirini tanımıyorum. "Ne ilginç hikâyeleri var" diye içimden geçiriyorum. Hayatın anlamsızlığını en iyi bilenler onlardır büyük bir ihtimalle. Az ileride park var, biraz daha gitsem sahile ulaşırım, sonsuz denizi izler, özgürlüğün içinde kendimi kaybederim ama mezarlığın karşısındaki bankta otura kaldım.
Harcını çekiyorlardı yapının,
kara bir don, belden yukarısı çıplak.
Yıldızlarını çekiyorlardı evin omuzlarında,
pencereden görünecek dallarını, komşunun yarısını,
ağaçların arasında kaybolan yolunu,
durulacak yerlerini çekiyorlardı, bütün o noktaları,