Aleyna Oğuz
@Ozaly
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Ülke nüfusunun büyük bölümünün cahil ve kaba olduğunu görmek ve buna tahammül etmek utanç verici bir durum. Kendisi eğitimli olan ve kültür güneşinin ışığıyla aydınlanan herkes bu durumdan sorumludur. Devlet üst katlarında geniş pencereli ve yüksek tavanlı büyük, ışıklı odaların, alt bölümlerinde ise penceresiz, kasvetli, dar ve nemli bodrum katlarının yer aldığı bir kule değildir.”
“Genç nesli değil, kendinizi suçlayın. Siz nasıl yetiştirdiyseniz, gençler de öyle olacaklar.
…
Çocuklarla kimse ilgilenmiyor, konuşmuyor, hayatlarının nasıl geçtiğini sormuyorlar. Zaman bulunca biraz okşayarak ellerine bir oyuncak veriyor ve ‘Çocuklar, şimdi gidin ve kendiniz oynayın’ diyorlar.
…
Çocukluk dönemi, çocuk aklı ve kalbi bakımsız tarla gibi boş kalıyor; çünkü oraya hiçbir iyilik tohumu saçılmamış.”
Okurken zaman zaman ağır ve hatta sıkıcı gelse de kitap bittiğinde Dostoyevski’nin insan ruhuna dair dehasını kavramaya başlarız. Ölüler Evinden Anılar, Stefan Zweig’ın “Dostoyevski, psikologların psikologudur; bilinçdışının yeraltı dünyasına doktorlardan, hukukçulardan, suç uzmanlarından ve psikologlardan daha derin bir şekilde sokulmuştur. Bütün insanlığın son sınırı Dostoyevski değilse hiç kimsedir.” sözlerini anlamlandıran eseridir. Onun derinliğini ve insan ruhuna bakışını apaçık yansıtır.
