C.ş.özay
@Ozaycan
Kitapların sessizliğinde kendini arayan biri.
Altı çizili cümlelerin koleksiyoncusu.
Fethiye
Eskişehir
9 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Yokluğunda seni aradım;
kendime rastladım.
Mürekkebi dökmek acıydı.
Yayılan siyah beyazda,
bıraktığın izden daha pahalı bir gökyüzü olabilir.
Dokunan yaşlar dökülürken içime,
uzaklıklar yakınımda olduğunu söylemez.
Korkularım yok değildi;
sevdiğim satırların arasında sessizce beklerdi.
Kaybettiğimi bulmanın hüznü,
hayatın sildiği parçaların ardından
değişen iklimleri anlatır.
Genzim...
Ölüm taşır gölgeleri, bilmez idim.
Yaşarken söyler ruhum sana —
Yokluğu bilmez idim.
Fısıltıların içinde
Varım da yoğum.
Hakikat yaprak gibi dökülür,
Rüzgâr sessizliği öğrenir.
Kaybın rengiyle boyanan
Âşık kalır.
Vuslat karanlık olur bazen,
Işığı yutar.
Yardıma muhtaç olduğunu bilmeden
Var olan bedende ruhum incinir.
Sebepsiz konuşarak tükenen
Dileklerimi duyduğun olur mu?
Bırakıp gittiğin dünyada
Durulur mu?
Genzimde düğüm düğüm olan
Özlemin sonum olsun.
Gayrı dayanamam —
Dileklerimi duyan ruhuna
Derman arayan
Bucak...
Yıkılmayacak bir çınarın altında gölgelenirdi güven duygum,
Bedenim gevşer, dünya sessizleşirdi.
Güneşin bir adım ötede yaktığı susuzluğu bilmezdim,
Gece çökse çiçeklerim vardı.
Yağmur düşerken gövdesinde bulurdum kucağımı.
Bir gün rüzgâr değil, bir çığlık çıktı sessizliğin içinden.
Ayazın koynunda bekleyen sisler,
Yükseklerden inen bulutlar gibi
Usulca sokuldu içimize.
Yapraklar döküldü, çiçekler soldu.
Gövdesi göğe değecek sandığım çınar
Birden yıkıldı.
Zamanın sesi kesildi,
Dünya yavaş akmaya başladı.
Geçmesini istedim — ya da durmasını,
İkisini de bilmiyordum artık.
Ama beni,
Taştan oyulmuş bir yalnızlığın içinde,
Kendi yankımla baş başa bıraktı.