Özhan Sarıyel
@Ozhansryl
Socrates bir baş belasıydı. Bütün inançları istediği gibi sorguluyordu, para veya mal mülk zerre kadar umrunda değildi, o dönemde Atina’daki yönetim biçimine aktif olarak muhalefet ediyordu ve bu uğurda kimlerin tadını kaçırdığı da umrunda değildi. Bu rock'n roll tarzı hayat
bakımından ona yetişmeye yaklaşan yegâne kişi ise bir varilin içinde yaşayan ve gün ışığında elinde lambayla dolaşıp dürüst insan arayan Diyojen’di.
Reklam
Evinde çok az eşya vardı. Ama hepsi de öykü taşıyıcı, görmüş geçirmiş eşyalardı. Hikayesi olmayan insanlar, hikayesi olan eşyalara bayılırlar! O da öyleydi. Hikaye ancak eşyalarla satın alınabilen bir nesneydi onun için artık.
Bilime olan ilgi ve talep, kriz dönemlerinde zayıflıyor. Bu tür belirsizlik dönemlerinde, insanlar gelecekle ilgili bilgi edinme süreçlerinde daha sabırsız oluyor ve bu sabırsızlık da onları sıra dışı kaynaklara itiyor. Örneğin, ekonomik kriz dönemlerinde fal ve astrolojiye olan ilginin arttığını biliyoruz.
İnsan doğal olarak merak ediyor: Cumhuriyet’in ilk dönemindeki kıt kaynaklarımızla yetiştirdiğimiz bu dört sosyal bilimciye (Behice Boran, Niyazi Berkes, Pertev Naili Boratav, Muzaffer Şerif) ve onlar gibi, sırf dönemin iktidarına ters düştükleri için görevden alınan, hapse atılan, ülkeden sürgün edilen diğer akademisyenlere fırsat verilseydi bugün üniversitelerimiz nerede olurdu? Ülkemiz nerede olurdu?
Muzaffer Şerif, komünist olduğu gerekçesiyle Türkiye'de akademiden atıldı ve sürgüne zorlandı. Ancak bu zorlu hayat, onu Robbers Cave Deneyi'yle sosyal psikolojide çığır açan bir biliminsanına dönüştürdü.
Reklam