Seçimleri bizi memnun etmediğinde çocuklarımıza nasıl yanıt veririz? Sevecen bir şekilde yol göstererek mi, öfke ve eleştiri ile mi yoksa kızgınlıkla ve utandırıcı bir duygu patlamasıyla mı?
Çocuklarımızla yaptığımız her etkileşim beyinlerini yapılandırma ve olacaklarını umduğumuz türden insanlar olma kapasitelerini geliştirme fırsatı sunar.
..."gelecekte değiştirilecek bir davranış"tan
"temelde kusurlu olan bir benlik" algısına geçiş...
(...)
Toksik utanç ve küçük düşmüşlük hissi bilinçaltında olsa bile çocukluktan yetişkinliğe kadar sürebilir ve bireyleri kalıcı olarak ve ciddi anlamda kusurlu olduğuna dair gizli bir "sır"la baş başa bırakır.