On beş yaşına gireli bir hafta olmuştu ve hiçbir şey hissetmiyordu. Ruhunun hapsedildiği beden bütün uyarı sinyallerini kapatmıştı olan bitene. Mekanik hareketlerle yaşayan bir robot haline gelmişti Mavi. Geriye kalan kocaman bir kabuğu sırtında taşıyordu sanki. İçi boş bir kabuk, güdülenen, nefes alan boş bir kabuk.
Kaderine isyan etmek yerine hayatın katı olduğunu kabullenmişti. Buna rağmen kendi seyrinde akan hayat, akışına göre yalnızlığıyla bırakmıştı kendisini..