“Hem anneni hem de babanı aniden kaybetmen ne kadar korkunç…”
“Öyle büyük bir sarsıntıydı ki… Hiç beklemiyordum. ilk iki, üç hafta yoğun bir sis bulutu içinde gibiydim. Ağlayacak kadar şoktaydım. Yine de ilginç bir şekilde o dönemi atlatıp hayatıma dönmem, Jason’ın ölümüne nazaran daha kolay olmuştu.”
“Neden olabilir bu sence?”
”Sanırım ebeveynlerime dair bir pişmanlığım olmaması ile alakalı. Birbirimizi seviyorduk. Benimle gurur duyuyorlardı, iyi bir evlattım. Dolu dolu bir hayatları oldu, toplumda sevilen insanlardı, çok iyi bir evlilikleri vardı ve yaşlılığın çilesini çekmek zorunda kalmadılar. Onlar konusunda vicdanım rahattı. Pişmanlığım yoktu…