Hayat uzun bir yolculukta bir ağacın altında verilen kısa bir mola gibi. Kervan yürüyor. İnsan acıyla olgunlaşıyor. Varlığın bilgisinin künhüne böyle varıyoruz. Daha büyük aşkın bir varoluşun parçası olduğumuz hissini,sadece ölümü tecrübe ederek tadabiliyoruz. Sadece ölüm, bu dünyada sonsuza dek var olacağımız yanılsamasını yerle bir ediyor. Onun bilgisi,ağacın altında kayıtsız bir serinlik içinde var olmaya devam edemeyeceğimizi bize fısıldıyor. Asıl yurdumuz burası değil. Bin yıllardan beri bütün ruhların aktığı yöne doğru akıp duruyoruz.
Yaşamaktan öte acılarla yaşamayı anlatan bir kitap. Sevdiklerinin teker teker gözünün önünde acı çekerek öldüğünü görmek. Bu acılarla devam eden bir hayat. Kitap ölümün ve sonunda yalnız kalmanın bütün gerçeklerini anlatıyor adeta.
Hayatımda her şeyin üst üste geldiği,nefes almakta zorlandığım bir dönemde bu kitabı okumak, bana aslında acılarla da yaşamayı bilmeli ya da öğrenmeli dedirtti. Yaşadığım zorluklardan sonra bir güzellik beklerdim eskiden ama şimdi zorluklardan sonra sadece normal hissetmeyi istiyorum. Bu kitapta onca şeyi yaşayan adamın yorgunluğunu, yorgun kalbimde çok fazlasıyla hissettim. Yaşamak en derin acısı ile bu kitapta anlatıldı.