Geçmişi hüzünlü yapan, alın yazısı gibi gösteren, daha sonra yaşananlardır; sanki olacakların hüznü hep oradaymış gibi davranırız ama aslında yaşamaya devam edip olanları bilen bizler koyarız o hüznü ortaya.
Belki de bir romanın en önemli cümlesi, ilk cümlesidir; elbette sonuncusu hariç, çünkü o son sayfa, tıpkı kapanan bir kapının sizi koridor boyunca izleyen yankısı gibi, kitabı kapattıktan sonra da sizinle kalabilir. Fakat artık çok geçtir, hepsini çoktan okumuşsunuzdur.