Engin öz
@Ozzengin1905
Ellerim, ellerinin ülkesinde kursa otağını
Bir güneş olup ısıtsa avuçlarım
Ellerinden sızan soğuk iklimlerin kara kışını
Çiçek açtırsa ellerindeki bozkırın ortasına tam
Bir ömür, ılıman bir ben essem
Yarım kalmış baharlarından içeri
En güzel mısraların mırıltılarıyla seslensem
Sendeki tüm iklimlerden geçip
Sığdırsam gözlerine dünyaları...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çırılçıplaktı zaman, buz kesmişti bulutlar
Matemli, kocaman bir sükunetti gökyüzü
Geçmişten gelen pek yorgun, telaşlı bir rüzgar
Gecenin sinesinden söküyordu gündüzü
Aşk yangınından pek muzdarip, meczup bir akrep
Yavaşça adımlıyor yelkovanın ardından
Aynı vakitte kavuşmanın hayaliyle hep
Bir saatin kadranında eriyordu zaman...
Kapı çalındı, gelen sendin. O suskun gözlerinle bana bakıyordun. Mazinin kucak dolusu pişmanlığını sermiştin önüme. Yüzündeki o ifade hiç değişmemişti. Elini uzattın, yüzüme dokunmak istedin. Buğulu camları andıran gözlerinden birkaç hınzır su damlası süzüldü, dans eder gibi yanaklarından kıvrılarak zemine düştü. Yaşlanmıştın. Eğer simandaki o ifadeyle karşıma çıkmasan, belki tanıyamazdım seni. Seneler çok şey götürmüştü güzelliğinden.
...
Belki hayatta karşına çıkabilecek en farklı adamdı.
Dışarıda delice yağmur yağardı; o, gözlerindeki kuytulukta ıslanırdı.
Şekersiz içerdi çayı...
Bir gün dayanamayıp sordu kadın: "Şekersiz, acı olmuyor mu?" diye.
"Sen yanımdasın ya; yüzündeki tatlılık, tüm acıları tatlandırmaya yeter." deyiverdi.
Gerçekten çok farklı adamdı...
