İnsan yaşamının mutlak en önemli olgusu sevilen bir insanı özlemek, istemek.
Onun yanındayken de özlemek, istemek.
Oysa yaşam genellikle insanın bir başına kalması.
Uykuda. Uykuyu ararken. Derin uykuların ötesinde bile zaman zaman düşünde sezinlemiyor mu insan birbaşınalığın çaresizliğini. Yollarda. Okurken. Pencereden caddelere bakarken. Giyinirken. Soyunurken. Herhangi bir kahvenin içinde oturan insanlara gelişigüzel bakarken. Hiçbir şey aramazken. Herhangi bir kahvede oturan insanları görmezken, başka olgular düşünürken...