Felsefe p4c
@P4cfelsefe
787 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Din dışı eleştirinin temeli şudur: din insanı değil, insan dini yapar. Din, aslında, kendisini bulmamış ya da kendisini bir kez daha yitirmiş olduğu sürece, insanın özbilinç ve öz farkındalığıdır. Fakat insan, dünyanın dışına oturmuş soyut bir varlık değildir. İnsan, beşeri dünyadır, devlettir, toplumdur. Bu devlet, bu toplum bir tersyüz edilmiş dünya bilinci olan dini üretirler çünkü kendileri bir tersyüz edilmiş dünyadır. Din, bu dünyanın genel teorisi, ansiklopedik özeti, popüler form içindeki mantığı, tinsel point d'honneur'ü, coşkunluğu, ahlaki onayı, kutsal tamamlayıcısı, teselli ve aklanmasının genel temelidir. O, beşeri varlık hicrbir hakiki gerçekliğe sahip olmadığı için, beşeri varlığın düşsel gerçekleşmesidir. Dine karşı mücadele, bu nedenle, dolaylı olarak, tinsel aroması din olan bu dünyaya karşı mücadeledir.
Umut, akıbeti hakkında kuşku duyduğumuz gelecek ya da geçmiş bir olayın imgesinden doğan istikrarsız bir sevinçten başka bir şey değil mesela; korku deseniz, o da kuşkulu bir olayın imgesinden doğan istikrarsız bir keder. Dahası bu duygulardan kuşkuyu kaldırıp attığınızda umut güvene dönüşür, korku da çaresizliğe; başka deyişle umut ettiğimiz ya da korktuğumuz bir şeyin imgesinden doğan sevince ya da kedere. Memnuniyete gelince keza o da bir sevinçtir, akıbetinden kuşku duyduğumuz geçmişe ait bir şeyin imgesinden doğan bir sevinçtir; pişmanlık ise memnuniyete karşıt olan bir keder.
Erdem insanın kendi gücüdür ve sadece insanın özüyle tanımlanır yani sadece insanın kendi varlığını korumaya harcadığı çabayla tanımlanır. Bu nedenle insan kendi varlığını korumaya çabaladığı ve bunu başarabildiği ölçüde erdemli olur; dolayısıyla kendi varlığını korumayı reddettiği sürece erdemini yitirir.
"insan özgür iradedir." Öyleyse, insan kendisini kasvetli toplumsal fayda dünyasının üzerine yükseltme yeteneğindedir ve mutlaği dünyanın amaçladığı hakikat olarak kendi "evrensel özbilincinde" keşfeder.