Bir şeyleri değiştirmeye çabalayan, hatasını görebilen ve kendine yakışanı yapmaya gayret eden insanlara çok saygı duyuyorum. Karakteri hatasız olmak belirlemez; yapılan hatadan sonraki duruş belirler.
İnsanın düştüğünde ya da sadece varlığını hissetmek istediğinde yanında kimseyi bulamaması... Tam olarak bu yüzden arkadaşım bile yok benim. Varken de yok gibi olanların hissedilmiyor yokluğu. Kendi kendime yetmeyi öyle bir öğrendim ki, kimsenin yokluğu eksiltmiyor artık.
Bir gün seni değerli hissettirip, ertesi gün istenmiyormuşsun gibi hissettiren insan, senin için doğru insan değildir. Ertelenmeyecek, bekletilmeyecek, kararsız kalınmayacak kadar değerlisin.
Yeterince konuştuysan, kendini iyi izah ettiysen, gereken yerde sesini yükseltip gerekmeyen yerlerden hızla uzaklaştıysan; yani seni sen yapan her şeye sıkı sıkıya sarılıp kimse için kendine eyvallah etmediysen, bir yerden sonra sessizlik ağırlık değil, hafifliktir insana.
