İnsan yardımlaşmak için doğmuştur, öfke ise karşılıklı yıkım için vardır. İnsan biraraya gelmek, öfke ayırmak ister. İnsan fayda sağlamak, öfke zarar ermek ister. İnsan tanımadıklarının dahi yardımına koşmak, öfke en kıymetlilere dahi saldırmak ister. İnsan başkalarının iyiliği için kendini harcamaya dahi hazırdır, öfke ise ancak başkalarını da beraberinde sürükleyecekse tehlikeye atılır.
Öfkeyi (ira) asabiyetten(iracundia) ayıran şeyin ne olduğu da açıktır ;sarhoşu(ebrius) ayyaştan(ebriosus), korkmuşu(timens) korkaktan (timidus) ayıran neyse odur. Öfkelenmiş biri asabi olmayabilir;asabi biri ise bazen öfkeli durumda olmayabilir.