Öfke Üzerine
SenecaYazar:
Seneca
Çevirmen:
A. Doğucan Hanegelioğlu
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 55 dk.
Sayfa Sayısı:
138
Basım Tarihi:
23 Eylül 2022
İlk Yayın Tarihi:
Haziran 2020
Yayınevi:
Doğu Batı Yayınları
Orijinal Adı:
De Ira Of Anger
ISBN:
9786258123111
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Öfkeyi her yönüyle anlatan güzel bir kitap. Eğer öfkeli bir insansanız size yol gösterecek nitelikte. Dili ağır değil, bir çırpıda okunabiliyor ve örneklemeleri de insanın ilgiyle okumasını sağlıyor.
2000 Bin Yıl Önce de Sorun Aynı
M.Ö 4’de İspanya’ da Cordoba’da dünyaya gelmiştir. İmparator Nero’ya danışmanlık yapmaya kadar yükselmiş ve ne acıdır ki yine onun emriyle kendini öldürmüştür M.S 65.
Öfke hali bir tercih mi yoksa bir dürtü müdür?
Bilge kişi hatalara adildir hata yapana düşman değil onu ıslah edendir.
Amaç kötülükleri durdurmak değil onların zafer kazanmasını engellemektir
-öfkenin nasıl ortadan kaldırılacağı konusunda dört element olan ateş su hava ve toprak ile yapılan açıklamalar etkileyici. İnsan mizacında bunlara denk gelen sıcaklık soğukluk kuruluk ve nemdir demiş. Öfke en çok sıcak Yüreğin baskın olduğu mizaçlar da bulunur.
Öfke yükseldiğinde yaptıklarından pişman olmayan bir kişi yoktur ve öfkenin en büyük ilacı yavaştan almaktır.
-Hiç bir tutku yenmemiştir öfkeyi vahşi bir hayvan gibi davranmıştır bir çok kral ve imparator.
-Ve Ne yazık ki Seneca, Senin de ölümün de danışmanlık yaptığın ve öfkesini kontrol altına alamayan Nero tarafından olmuştur.
Öfke üzerine kitap çevirisi hakkındaFelsefe
Kitap çevirisi o kadar kaliteliydi ki büyük haz alarak okudum. seneca'nın ve o dönemin yaşam tarzını, felsefesi, bakış açısını detaylı bir şekilde dipnotlar ile anlatılmış. Herşeyi anlayarak ve özümseyerek okudum. Felsefeye ve seneca'ya başladığım için o kadar mutluyum ki şükrediyorum. Başka bir yayın evinden felsefe kitabı aldım ama aynı özeni görmedim, aynı akıcılık ve çevirideki emek yoktu.
Felsefede tamamen bu yayınevinden gitmeye karar verdim.
Bir Anlık Öfkenin Felaketleriİnsan ve Duygular
Öfke, insana ait en yakıcı duygulardan biridir. Bir kıvılcım gibi doğar, bir yangın gibi büyür ve ardında yıkıntılar bırakır. Seneca, bu eserde öfkeyi yalnızca bir duygu olarak değil, aklın zincirlerini kıran bir tutku, insanın en büyük düşmanı olarak ele alır. Onun satırlarında öfke, küçümsenmesi gereken bir zayıflık değil, köküne inilmesi gereken bir hastalık gibidir. Çünkü öfke, kontrol edilmediğinde sadece karşısındakini değil, sahibini de yok eder.
Kitap boyunca Seneca, öfkenin nedenlerini derinlemesine irdeler. İnsanların gururu incindiğinde, haksızlığa uğradığında ya da beklentileri boşa çıktığında bu duygunun nasıl alevlendiğini gösterir. Ama asıl üzerinde durduğu nokta, öfkenin akla üstün gelmesiyle insanın özgürlüğünü kaybetmesidir. Çünkü öfkeli bir insan, artık kendisine ait değildir; duygu onu sürükler, akıl ise sessizleşir.
Bu noktada Seneca, okuyucuya en çarpıcı soruyu yöneltir: Öfkenin bizi nereye götürdüğünü hiç düşündün mü? Bir anlık öfkenin, dostlukları nasıl yıktığını, yılların emeklerini nasıl yok ettiğini, hatta devletleri ve milletleri felakete sürüklediğini anlatır. Onun gözünde öfke, yalnızca bireysel bir zaaf değil, toplumsal bir felakettir.
Fakat kitap sadece yıkımı göstermekle kalmaz; çarenin de ipuçlarını verir. Seneca’ya göre öfkeye karşı en güçlü silah, geciktirmektir. Öfke anında verilen tepki, en ağır yaraları açar. Ama nefes alıp beklemek, zamanın alevi söndürmesine izin vermek, aklın tekrar devreye girmesine olanak sağlar. Sükûnet, öfkenin panzehiridir.
Seneca’nın dili, yalnızca öğüt vermez; okuru derin bir aynanın karşısına oturtur. İnsan, satırları okurken kendi öfkelerini, kendi zayıflıklarını görür. Kaç kere haksızca öfkeye kapıldığını, kaç kere pişman olduğunu hatırlar. Ve bu fark ediş, değişimin ilk adımı olur. Çünkü Seneca,
Puan vermedi
"Bazı şeylerin başlangıcı bizim elimizdedir. Ancak bunların oku bir kez yaydan çıkınca bu sefer onlar bizi sürükler ve bize geri çekilme şansı tanımazlar."
“Öfke geçici bir deliliktir; ona hakim olmak değil, ondan tamamen kurtulmak gerekir.” — Seneca
Seneca’nın Öfke Üzerine adlı eseri, insanın en yıkıcı duygularından biri olan öfkeyi Stoacı felsefe çerçevesinde inceleyen güçlü bir metindir. Üç bölümden oluşan bu kısa ama yoğun kitap, öfkenin kaynağını, etkilerini ve nasıl dizginlenebileceğini tartışır.
Seneca’ya göre öfke doğuştan gelen bir dürtü değil, yanlış yargılardan kaynaklanan bir alışkanlıktır. Bu yönüyle, aklın ve erdemin yardımıyla kontrol altına alınabilir. Yazar, bireysel yaşamdan devlet yönetimine kadar birçok alanda öfkenin ne kadar tehlikeli olabileceğini örneklerle gösterir.
Kitap, sadece felsefeye meraklı olanlara değil, duygularını daha iyi tanımak ve yönetmek isteyen herkese hitap ediyor. Özellikle sabır, kendini gözlemleme ve erdemli yaşam konularında derinlikli düşünceler içeriyor.
Öfke Üzerine, özellikle duyguların felsefi çözümlemesiyle ilgilenen okuyuculara, stoacılık düşüncesini derinlemesine tanımak isteyenlere ve kendi iç disiplinini kurmak isteyenlere hitap eden güçlü bir metindir.
Stoa felsefesinin temsilcilerinden olan Seneca'nın öfke üzerine yazmış olduğu eser muhakkak okunması gerekn eserlerden biridir. Eserde öfkenin nitelikleri, kaynakları ve çaresi olmak üzere üç başlıktan oluşan bu eser açık, anlaşılır ve akıcı bir üslup ile Türkçe'ye çevirisi yapılmıştır. Başta öfke problemi yaşayan herkes olmak üzere özellikle hukuk alanında görevli olan veya olacak olan herkese okutulması gerekli olan bir eserdir.
Hayırlı geceler camia,
Eserin incelemesini yapmaya son anda karar verdim, son anların insanı olabiliyorum bazıları gibi ve de bazen. Neyse, öncelikle bu eserle beni tanıştıran 
Zehra kardeşime müteşekkirim :)
Gelelim esere, efendim öfkenin mahiyeti, öfkeli anlarda ne yapılması gerektiği, kendimizi öfkeye teslim etmeme yollarını, hayatın bir sonu olduğunu ve bunu da öfke ile heba etmememiz gerektiğini anlatmış Seneca bey.
Seneca gerçekten fikirlerine önem verdiğim bir filozof, bu eseri de yanıltmadı beni.
Okuyun ve okutun, baya tavsiye ederim. Hayırla kalın :)
Şuraya da sevdiğim üç beş alıntıyı koyuyorum, fikriniz olabilir:
#212866195
#212855463
#212865008
Zehra kardeşime müteşekkirim :)
Gelelim esere, efendim öfkenin mahiyeti, öfkeli anlarda ne yapılması gerektiği, kendimizi öfkeye teslim etmeme yollarını, hayatın bir sonu olduğunu ve bunu da öfke ile heba etmememiz gerektiğini anlatmış Seneca bey.
Seneca gerçekten fikirlerine önem verdiğim bir filozof, bu eseri de yanıltmadı beni.
Okuyun ve okutun, baya tavsiye ederim. Hayırla kalın :)
Şuraya da sevdiğim üç beş alıntıyı koyuyorum, fikriniz olabilir:
#212866195
#212855463
#212865008
Puan vermedi·180 syf.··
Beğendi
·2022 196. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 12 Kasım 2022 19:23
Seneca'nın öfke üzerine düşüncelerini paylaştığı, öfkenin hem kendimize hem çevremize zararlarını tartıştığı, Aristo ile fikir ayrılığını okuyacağınız kısa cep boy ve yormayan bir kitap.
"İnsanlar çok büyük bir kötülük etme yarışına girmiş gibi. Alçak gönüllülük her gün azalırken, günaha gittikçe daha çok istek var. Neyin daha iyi ve adil olduğuna duyulan saygıyı bir kenara atan arzu, nereye isterse oraya koşuyor; suç, gizlenerek değil, gözümüzün önünde işleniyor ve ahlaksızlık öyle normalleşti ve herkesin gözünde öyle bir yer edindi ki masumiyet artık ender bir şey değil, tamamen yok olmuş durumda." s.57
Seneca'nın Öfke Üzerine kitabını beğendim fakat eksiklikler olduğunu düşünüyorum. Öncelikle konuya dair hiçbir şekilde bilimsel bir açıklama yapmamış kendi gözlemlerini aktarmış, tarihten bilhassa imparatorluklar ve krallardan bolca örnekler vermiş (çağına uygun olarak). Ayrıca kitapta öfkeyi ertelememiz gerektiğini, bastırmamız gerektiğini ısrarla söyleyip durmuş fakat bastırılan duygu yok olmaz daha şiddetli bir şekilde ortaya çıkar ki Seneca bunu kitapta yazmamış. Öfkeye dair okunursa her şey çözülür diyebileceğim bir kitap değildi fakat yine de haklı olduğu birçok nokta vardı.
Yazar Hakkında
SenecaYazar · 25 kitap
Roma’ya küçük yaşta teyzesi tarafından getirilmiş ve Mısır valisinin eşi olan bu kudretli kadının gözetiminde büyümüştür. Babası atlı sınıfına (equites) üyedir ve derlediği söylevlerle Latin edebiyatında Rhetor Seneca ve Stoacı ahlak görüşleriyle tanınan Seneka, ahlakın temeline doğaya uygun yaşama ilkesiyle, bir bilge idealini yerleştirmiştir. Zamanın toplumunu bir vahşi hayvanlar topluluğu olarak gören Seneka, bilge kişisini, kendi kendine yeten, hazza olduğu kadar eleme karşı da duygusuz, korku bilmez, evrenin gerçek efendisi, erdemi özgür iradesinin sonucu olan ve ölümden korkmayan kişi olarak tanımlamıştır.
Her ne kadar Stoacı maddeciliği benimsemiş olsa da, Tanrı'nın aşkın olduğunu öne süren Seneca, pratik felsefeyi öne çıkarmış ve gerçek erdemle değerin, dışarıda değil de, insanın içinde olduğunu belirtmiştir. Ayrıca harici iyiler ve zenginliklerin, insana mutluluk sağlamayacağını da söylemiştir.
Seneca, ailesinin varlıklı olması sayesinde ünlü felsefeciler ve söylev ustalarından (rhetor) eğitim almış ve bilgelik sevgisi yüzünden genç yaşta retorikten (söylev sanatı bilgisi) sıyrılmış ve felsefe eğitimine ağırlık vermiştir. Pythagorasçı Sotion’dan dersler alarak onun gibi etyemez olmuş ve ruhun ölümsüzlüğüne inanmıştır. Daha sonra Attalus’a bağlanıp güzel kokulardan, şaraptan, istiridye ve mantar yemekten ve yumuşak bir yatakta uyumaktan vazgeçmiştir. Kynik Demetrius’u ve Papirius Fabianus’u da hararetle dinleyen Seneca’nın felsefeye olan aşırı düşkünlüğü babasını telaşlandırmıştır; çünkü İmparator Tiberius gençliği saran bu felsefe akımlarına hiç sıcak bakmıyor, garip kılıklı ve tavırlı bu kişileri Roma’dan uzaklaştırıyordu. Ayrıca Seneca’nın, yaptığı perhizlerden dolayı zaten narin olan bünyesi daha da bozulmuştu, sağlığı iyice kötüye gidiyordu. Babası, oğlunun sağlığını düzeltmek ve felsefeden uzaklaştırmak için onu ilk önce Pompei’ye, sonra Mısır’a gönderdi. Roma’ya MS 31 yılında dönen Seneca, kendini siyasete verdi ve quaestorluk (idam cezası vermeye yetkili hakim) elde ederek mahkemede avukatlık yapmaya başladı. Quaestor oldu, senato üyeliğine seçildi. Fabianus’tan öğrendiği keskin çelişkiler içeren, imalarla dolu kısa cümleli ifadeler kullanmada oldukça başarılıydı. Kıskanç İmparator Caligula’nın deyimiyle “kum taneleri” gibi akıp giden üslubu ölüm nedeniydi. Böyle başarılı bir konuşmacının kendi Roma’sında yeri yoktu. Ancak saraydaki bazı kişiler Seneca’nın hasta bir insan olduğunu ve çok az bir ömrü kaldığını söyleyerek İmparatoru zor ikna etti ve ünlü bir düşünürün yaşamını bağışlattı. İmparatoriçe Messalina, Caligula and Agrippina'nın kızkardeşi Julia Livilla ile Seneca arasında bir ilişki olduğuna ilişkin dedikodular çıkarınca, Seneca MS 41’de Korsika’ya sürgüne yollandı. Livilla ise öldürüldü. Seneca sürgündeki yaşamını felsefe yapıtları yazarak, bilim ve şiirle uğraşarak geçirdi. İlk yıllar kolay geçti, ama sonraki yıllarda Roma’ya dönme arzusu yüreğini iyice kaplayınca, Cladius’un azatlısı Polybius’a kardeşinin ölümünden dolayı yazdığı Ad Polybium De Consolatione (Polybius’a Teselli Üzerine) başlıklı yazısında hem ona hem de imparatora adeta yalvarmıştır. Ayrıca yine aynı ruh durumuyla annesine yazdığı Ad Helviam Matrem De Consolatione (Annem Helvia’ya Teselli Üzerine) yazısında da annesinden çok kendini teselli eder gibidir. Bütün bu yakarılarına karşın Seneca Roma’ya ancak Livilla’nın kardeşi Agrippina zamanında dönebilmiştir. Genç Prens Neron’un annesi Agrippina, tanınmış bir edebiyatçının, oğlunun eğitiminde önemli bir rol oynayacağını düşündüğü için Seneca’yı sürgünden çağırtmıştı. Neron’un tüm eğitimini üstlenen Seneca, ona çağının önemli kültür konularıyla ilgili dersler vermiş, ancak Agrippina’nın felsefeye pek sıcak bakmaması nedeniyle bu konulardaki derslerine bazı kısıtlamalar getirmek zorunda kalmıştır. M.S 54 yılında Claudius öldüğünde Neron on altı yaşında İmparator ilan edilince, Seneca muhafız kıtası komutanı Afranius Burrus ile birlikte idarede söz sahibi olmuştur. Ama filozoflara yakışmayacak yaşam tarzı ile savunduğu düşünceler uyuşmadığı için hakkında dedikodular çıkmasına engel olamamıştır. Bu arada Neron tümüyle anormal davranışlar içine girmiş ve annesi Agrippina’yı öldürtmüştür. Bunun ardından Burrus’un zehirlenerek öldürülmesi Seneca’yı saray yönetiminde tek başına bırakmıştır. Bunun üzerine tüm servetini imparatora bırakarak özel yaşamına çekilmeye karar veren Seneca, bu düşüncesini Neron’a açmış, ancak reddedilmiştir. İS 64’te meydana gelen büyük Roma yangınından sonra bu önerisini yinelediği halde imparator tarafından ikinci kez reddedilmiştir. Ancak Seneca bu kez kararlı davranmış, Neron’dan aldıklarının bir kısmını geri vererek siyasetten ayrılmıştır.
M.S 61-65 yılları Seneca’nın kendini tümüyle felsefeye verdiği en verimli dönemi oldu. Ancak M.S 65’te C. Calpurnius Piso’nun başı çektiği, Faenius Rufus, Plautus Lateranus ve şair Lucanus'un adının karıştığı Neron’a karşı düzenlenen bir suikast girişimine onun da adı karıştığı için, İmparator tarafından kendini öldürmesi emri verildi. Bütün yaşamı boyunca ölümün hiçe sayılması gerektiğini savunmuş olan Seneca, bu emri metanetle karşıladı ve M.S 65’te damarlarını keserek intihar etti.
Kaynak: tr.wikipedia.org/wiki/Lucius_Ann...
