Nisa Oğuz
@Pacimo
28 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ya da Tanrı yasak etmemiş olsa
Kendi kendisini öldürmesini insanın!
Puan vermedi·188 syf.·
2023 1. kitabı
Konteyner ve aylardır görmediğim kitaplar
Kendimi toparladığımı düşünmüştüm ki aslında sadece buna inanmak istediğimi fark ettim. Konteynerda her şey iyi, sevdiklerim yanımda arkadaşlarım, ölenler dışında, hepsinin iyi olduğunu biliyorum (fiziksel olarak, az önce telefonla konuşurken kahkaha atıyorduk ve konu birden kayıplarımıza geçti, hepimiz sessizce birkaç dakika geçirdik ama ağladıklarını hissedebildim.) ama yolda yürürken bile birden gözlerim doluyor, sebepsiz yere düşünüyorum ben hiçbir zaman lise zamanıma dönüp baktığımda gülemeyeceğim çünkü güzel anılarımın hepsinde bir ölüm, acı var.
Kitap okumaya tekrar başladım, Ankara'dan aldığım birkaç kitap var, kitaplığımı 6 Şubat'tan beri görmüyorum, kitaplarıma zaman harcamayı sadece karşılarına oturup onlara bakmayı ve şükretmeyi çok özledim.
Çok üzgünüm, her şey için hatta arkadaşlarım enkaz altındayken üzerimde battaniyeyle uyuduğum için vicdanım sızlıyor. Elimden bir şey gelememesi çok canımı acıtıyor. Sanırım hiç iyi değilim.
Niye yazıyorum bilmiyorum bile, sadece bir kitabın yorumuna bakmak için girmiştim ve birden gözlerim doldu, tüm bunları yazmak istedim. Zaten kimsenin okuduğu yok.
Geçmişi arkamda bırakıp önüme bakmak istiyorum, bunun için çok çalışacağım ve başaracağım.
Kalbine Açıklayamadığın Acılar
Keşke kitaplığımın karşısında işaretlediğim yerleri yazsam size. Ama şu an ne kitaplık var ne kitap ne de ev. İnsanlar en güzel yıllarını lisede geçirir. Benim öyle olmadı, benim arkadaşlarım öldü üstelik ben ne zaman öldüklerini bile bilmiyorum, mezarlarını bilmiyorum. Kitaplar hep evim olmuştur ama şimdi onlara bile erişemiyorum.
Size o geceyi anlatmak isterim ama şu an o zamanı tekrar aklımdan geçirecek kadar güçlü hissetmiyorum kendimi. İnsanlara güç veren, onların moralini yerine getiren benim, gelin görün ki bana ne güç veren var ne moral. Olsun. Ben yine de mutluyum mutlu olabildiğim kadar.
Okula tekrar başlayacağım, konteyner kentteyim. Gideceğim yine sabah, oturacağım o sıraya ama önüm boş olacak. Şu an o kadar çok ağlamak istiyorum ki ama yapamıyorum.
Şu anki durumum çok garip. Mutluyum ama bu mutluluk daha kötüsü olabilirdi mutluluğu. Keşke buraya her şeyi yazabilsem ama hiç cesaretim yok. Sanki biri yazdıklarımı görüp beni ayıplayacak diye korkuyorum. Sadece duygularımı yazabiliyorum o yüzden.
Tekrar kitaplığımın önüne geçip buraya daha güzel daha neşeli satırlar yazmak istiyorum.
Ayrıca çok çalışacağım. Çalışacağım ve kendi ayaklarımın üzerinde duracağım, muhtaç olmadan.
İnsanları yaşatan şey umuttur, beni yaşatan umut.