Kendimi toparladığımı düşünmüştüm ki aslında sadece buna inanmak istediğimi fark ettim. Konteynerda her şey iyi, sevdiklerim yanımda arkadaşlarım, ölenler dışında, hepsinin iyi olduğunu biliyorum (fiziksel olarak, az önce telefonla konuşurken kahkaha atıyorduk ve konu birden kayıplarımıza geçti, hepimiz sessizce birkaç dakika geçirdik ama ağladıklarını hissedebildim.) ama yolda yürürken bile birden gözlerim doluyor, sebepsiz yere düşünüyorum ben hiçbir zaman lise zamanıma dönüp baktığımda gülemeyeceğim çünkü güzel anılarımın hepsinde bir ölüm, acı var.
Kitap okumaya tekrar başladım, Ankara'dan aldığım birkaç kitap var, kitaplığımı 6 Şubat'tan beri görmüyorum, kitaplarıma zaman harcamayı sadece karşılarına oturup onlara bakmayı ve şükretmeyi çok özledim.
Çok üzgünüm, her şey için hatta arkadaşlarım enkaz altındayken üzerimde battaniyeyle uyuduğum için vicdanım sızlıyor. Elimden bir şey gelememesi çok canımı acıtıyor. Sanırım hiç iyi değilim.
Niye yazıyorum bilmiyorum bile, sadece bir kitabın yorumuna bakmak için girmiştim ve birden gözlerim doldu, tüm bunları yazmak istedim. Zaten kimsenin okuduğu yok.
Geçmişi arkamda bırakıp önüme bakmak istiyorum, bunun için çok çalışacağım ve başaracağım.