Çocuğun kendisini tehlikeye atması ve yetişkinler tarafından yaramazlık olarak değerlendirilen birçok şey, çocuğun hayatta kalabilmek için icat etmeye mecbur olduğu oyunlardır.
Gerçek affetme, bir şeyi mazur görmeye çalışarak olmaz. Gerçek hislerimizle yüzleşemedikçe ve acımızı bütün yönleriyle görüp kabul edemedikçe bize o acıyı çektirenleri de gerçekten affedemeyiz.
Bir çocuk duygularını ancak yakınında onu bu dışa vurduğu duyguları ile kabul eden, anlayan ve ona kendi duygularıyla eşlik eden bir kimse bulunduğu zaman yaşayabilir.