Gökhan
@PaperPulp
Onlara aşık olduğumdan haberleri bile olmayan kadınlara aşık olurum.
Dünyanın büyük kısmı kafayı yemişti. Geri kalanlar da öfke içinde yaşıyorlardı. Ha bir de ne kaçık ne de öfkeli olmayıp, sadece salak olanlar vardı. Hiç şansım yoktu yani. Hem de hiç. Sadece oturup sonumun gelmesini bekliyordum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hayat, insanı yıpratan bir oyundu. Sabah uyanıp ayağa kalkabilmek bile bir tür başarı sayılmalıydı bu hayat koşullarında
Fakat sıkıntı ve acı insanı hayatta tutan şeylerdi aslında. Daha doğrusu sıkıntı ve acıdan uzak durma çabamız bizi hayatta tutuyordu. Hatta uyurken bile sizi rahat bırakmayan bir uğraş...
İnsan ilişkileri tuhaftı. Demek istedigim
bir süre biriyle birlikte oluyor,
onunla yiyor, yatıyor, sevişiyor, konuşuyor, geziyor, hayatını paylaşıyordun.
Sonra bitiyordu.
Bir süre kimseyle birlikte olmuyordun,
sonra bir başka kadın çıkıyordu karşına,
bu sefer onunla yiyor,onunla düzüşüyordun
ve her şey doğal görünüyordu,
siz hep onu, o da hep sizi beklemiş gibi.
Hep eksik hissettim kendimi yalnızken;
iyi hissettiğim de oldu,
ama hep eksik…
Evlenmek, çocuk sahibi olmak, aile kurumunun kafesine girmek. Her sabah aynı işe gidip akşam dönmek. Olanaksızdı.
Aile pikniklerine katılmak, Noel, 4 Temmuz, İşçi Bayramı, anneler günü. Bu tür şeylere katlanmak için mi dünyaya geliyorduk?
Bulaşıkçılık yapmayı, akşamları küçük odamda içki içip sızmayı yeğlerdim.
