Arada bir garip çığlıklar, acılı haykırışlar gecenin sessizliğini yırtıyordu. Donma korkusu bilinç altına iyice işlemiş olanlar, güçlerinin, direnişlerinin en son noktasına gelip zıplayamayaz, ayakta duramaz hale gelince aniden büyük bir umutsuzluğa kapılıyor, değşet içinde çığlık atıyor, haykırıyorkardı. Yere yıkıldıktan sonra son güçlerini karları yumruklamaya, kendilerini bu duruma sokanlara ilenmeye ve beddualar yağdırmaya harcayanlar oluyordu. Arada bir, yürekler delen bir feryatla kendini yarlardan aşağı atanlara rastlanıyordu. Bunlar umutsuzluğa, çaresizliğe yenik düşüp çıldıran savaşçılardı.