KüBrA
@Paralelevren_
Artık bir şeyi ne onaylıyor ne de reddediyorum. Hayata karşı gülünç bir tavır bu. Ahlaki önyargılarımızı açıklamak için gelmedik bu dünyaya.
İnsanın hayal gücü ile idraki arasında bulunan mesafeyi aşması, yalnızca bunu ne kadar istediğine bağlıdır.
Reklam
Ben hakikati bilmiyorum. Ama cehaletimin önünde tevazuyla eğiliyorum. Övüncüm de bundadır, kazancım da.
Yedi kez ruhumu kınadım:
İlki– Yükseklere ulaşmada zayıflık gösterdiğini gördüğüm zaman.
İkincisi– Dosdoğru gidenlerin önünde sekmeye başladığını gördüğümde.
Üçüncüsü– Kolayla zor arasında seçenek sunulup da kolayı yeğlediğinde.
Dördüncüsü– Bir suç işlediği, sonra da başkalarının buna benzer suçları onu teselli ettiğinde.
Beşincisi– Kendi zayıflığına tahammül ettiği, üstelik bu tahammülü güçlü oluşuna bağladığında.
Altıncısı– Bir yüzün çirkinliğini hor görüp, aslında onun kendi maskelerinden biri olduğunu fark edemediğinde.
Ve yedincisi– Bir övgü şarkısı söyleyip de bunu bir erdem sandığında.
Kuş tüyünde uyuyanların gördükleri düşlerin toprak üstünde uyuyanların düşlerinden daha güzel olmadığını bildiğim halde, hayatın adaletine olan inancım nasıl azalır?
Samanyolu pencerelerinden uzayı seyreden biri için, dünya ile güneş arasındaki boşluk uzay değildir.
Reklam