İnsan olmak kayıp, yas ve ıstırap ile baş etmek demektir ve zordur ama böyle büyür, böyle kendimizi keşfeder ve böyle bizim gibi ıstırap çeken insanlarla bağ kurarız.
İnsanlar olarak doymak nedir bilmediğimizden,neredeyse hep mutsuzuzdur. Arzu ettiğimiz şey uğruna onca ter döküp ona ulaşırız ve ardından ilgimizi her seferinde kaybederiz. Tatmin olacağımız yerde canımız sıkılır ve bu sıkıntı karşısında daha başka, daha büyük şeylere kayar gönlümüz.
“Canım sen şunu okumadın mı, bunu izlemedin mi, şunu duymadın mı, bunu hiç görmedin mi, bilmiyor musun, nasıl bilmezsin, nasıl duymazsın, nasıl izlemezsin , nasıl kullanmazsın? “ diyenlere de “Bilmemeyi tercih ettim” deyin.