Günümüzün toplumu,hepimizin kendimizi karşılıklı olarak gerçekleştirdiği bir komşularını sevme toplumu değildir. Daha çok, bizleri yalnızlaştıran bir performans toplumudur.Performans öznesi, tükenene kadar kendi kendisini sömürür.
Edimlerimiz, radikal bir yeni başlangıç mucizesi tarafından bile kesintiye uğratılamayan ve artık kararlarımızın öznesi olamadığımız o otomatik süreçlerin insafına kalmamış mıdır?