Umut yaşamıyoruz adem biz.
Çok umut ölüyoruz,
En çok umut...
Sevda ölüyoruz.
Ve yaşam.
Usumuzda bir dolu bilmediğimiz sözcük,
Yarım yamalak bir bekleyiş...
Sonra yara,
İçin için...
Sonra sızı,
Buram buram...
Yürekten belleğe,
Bellekten yüreğe dağılan,
Bütün hayatı felç eden,
Yarı travmatik,
En çok dramatik ;
Bir yara ve bir sızı...
İşte böyle adem;
Biz hiç umut yaşamadık.
Adem biz en çok umut öldük.
Sevda öldük.
Ve yaşam
Ki günün her saatinde...