Sevdanın temelinde belki de bu vardı: seçilmiş olmak, ayrıştırılmış olmak.Diğer insanlardan ayrı olarak sana bakılması,senin benimsenmen,senin tercih edilmen ve bir sırrın ortağı olmak... Işte bu, sevdanın ilk adımı değil miydi ?
Tüm mağazaların kapalı olduğu tatil günlerinden ve tatil günleriyle köprü kurup birleşen uzun hafta sonlarından nefret ediyorum.O köprülerden kendimi atmak istiyorum.
Yalnız kalmak,terk edilmek, unutulmak...Bunların hangisinden daha çok korkuyorum?
Belki de unutulmak en kötüsü.
Yalnız kaldığımda bir yerlerde birinin beni düşündüğünü hayal edebilirim hep.
Terk edildiğimde özlendiğimi,o kişinin yaptığından pişman olduğunu hayal edebilirim.
Unutulduğumda ise hayal edecek hiçbir şey bulamam.Sanki bu dünyada hiç var olmamışim gibi.