Roark ne ezilmiş ne de meydan okur gibi görünüyordu. Sakindi. Kalabalık bir yerde değilmiş gibiydi. Odasında tek başına radyo dinleyen birine benziyordu. Not almıyordu. Önündeki masada kâğıtlar yoktu. Bir tek büyük, kahverengi zarf vardı. Kalabalık her şeyi bağışlayabilirdi ama birini hor görürken o kişinin o titreşimler altında sarsılmamasını bağışlayamazdı.
Reklam
"Canlı bir konuyla savaşabilirsin ama ölü bir konuyla savaşamazsın. Ölü konular, tüm ölü şeyler gibidir, asla silinip yok olmaz. Geride çürüyen bir şeyler bırakır. İnsan o lekeyi adının üzerinde taşırken çok rahatsız edici bir durumla karşılaşır.
"Austen bazı kurallara uymayı seve seve kabul ederim. Herkesin giydiği türde giysiler giyerim, herkesin yediği yiyecekleri yerim, onlarla birlikte metroya binerim. Fakat bazı şeyleri de onların yaptığı gibi yapamam...
Bir tapınağa giren insan, kendinden kurtulmayı arar. Gururunu dindirmek, kendi değersizliğini itiraf etmek, bağışlanmayı dilemek ister. Bu yakarışında ve alçalışında bir tatmin bulur. İnsanın Tanrı'nın evindeki uygun pozu, diz çökmektir. Bay Roark'un tapınağında, aklı başında olan hiç kimse diz çökmez. O yer böyle bir hareketi âdeta yasaklamaktadır. O yerin sunduğu duygular bambaşka şeylerdir; küstahlık, ataklık, meydan okuma, kendini beğenmedir.
Figürün ne olması gerektiğini anlıyorsun. İnsan ruhu. İnsandaki en yüce, en kahramanca şey. Hem umutlar hem de elde edilenler. Her ikisi. Bu savaşla yükselmiş. Kendi gücüyle yükselmiş. Tanrı'yı arıyor, kendini buluyor. Kendi biçiminin ötesinde, ulaşılabilecek daha yüksek bir şey olmadığını gösteriyor...
Reklam