Başka birinin acılarının ya da sevinçlerinin kaynağı olmak -hak, söz konusu değilken- gururumuzu bundan daha çok besleyen bir şey düşünülebilir mi? Peki mutluluk ne? Doyma noktasına ulaşmış bir gurur.
Bir zamanlar, bana, dostunun hatırını yapmaktansa düşmanının hatırını yapmayı tercih ettiğini söylemişti, yoksa sevecenlik satmak gibi bir şey olurmuş bu; oysa nefret, düşmanının cömertliğine oranla artarmış.