Öncelikle yaşamın getirdiğini kabul edeceksin. Durum ne ise kabul. Kabul etmek demek 'Aman ne güzel' demek değil, o an önündeki ne ise onunla barış içinde olmandır. Direnmemektir. Reddetmemektir. Vır vır şikayet etmekle geçirdiğin o günlerin sonu geldi.
Sonra üstüme yine o his geliyor. Bitsin bugün hissi. Her gün ne kadar uzun. Geçmiyor saatler, geçmiyor yaşam. Bitirmek istiyorum sanki. Şöyle bir ileri butonu olsa bizim de bir yerimizde. İleri alsam zamanı. Nereye alacağım ama? İlerisi neden bundan farklı olsun?
Düşünmüyorsun, düşüyorsun. Düşündüğünü zannediyorsun, ama sadece yoklukta biraz daha irtifa kaybediyorsun. Çıkabilmek için sözüm ona düşündükçe, her gün biraz daha nefessiz, boğuluyorsun. Sen düşünmüyorsun. Düşünmek, var olabilmek ile olur ancak. Sen var mısın?