“Artık az da olsa güneş alıyordu içim. Belki içimin yüzde doksan dokuzu hala kırgın ve kızgındı..ama geriye kalan o yüzde bir o kadar mutlu hissediyordu ki bu hissi özlemiştim...Hoş geldin yüzde bir, bunca zamandır nerelerdeydin?”
“Gözlerimiz en büyük düşmanımızdı belki de. Başkalarına baktıkça kendimizde olmayan şeyleri görüyorduk. Oysa bazen tek ihtiyacımız olan şey sadece ve sadece kendimizi görmekti...”