Kitabı okurken içimden sürekli yinelediğim tek cümle "dünya bu kadar kötü bir yer değil" oldu.Belki de kalbim bunu umut etti.Hasan'ın ve Sohrab'ın başına gelenler, öfkeden üzüntüden zaman zaman kitabı kapatıp okumaya devam etmemeye itse de yine de bir sonra ki sayfalarda bir yerde talihlerinin döneceğini umut ederek devam ettim.Babadan oğula gen aktarılır, miras aktarılır ama kötü kader aktarılmaz ki.Herşeye rağmen iyiki kitaba devam etmişim.Kitabın öncelikle bana kattığı bir çocuğa söz verirken iki defa düşünmek oldu.Çünkü biz yetişkinler verdiğimiz sözlerle onların küçük dünyasına kimi zaman olumlu kimi zaman olumsuz etkilerimiz oluyor.Ne yazık ki bazı cografyalar da bazı çocuklara bu sözler büyük bir umut ışığı oluyor.Biz yine de o umudun peşini bırakmayarak Emir'in ve Sohrab'ı mutlu bir geleceğin beklediğini hayal edelim...