Kübra Koç
@Pera4
Dışımız serseri içimiz kütüphane
81 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yine gidecekti. Bu şehirde yaşamıyordu. Yine özleyeceklerdi birbirlerini. Özlemek iyi gelecekti ama. Gündelik hayatın boku püsürü dokunmayacaktı ilişkilerine, aynı çatı altında kopan fırtınalar duyulmaz olacaktı uzaktan, hayatın çöpe ayıklanacaktı, geriye sadece anlatması güzel şeyler kalacaktı.
Reklam
Anneden kızına yeraltı suları akıyordu. Kadından kadını akan incecik nehirler.  erkekler görmüyordu o nehirleri. Bir tek sen, bir gün, aniden, annene ait olanların yıllarca akıp en nihayetinde kıyıda biriktirdi alüvyonu gördüğünde anlayacaktın bunu. Önce çok şaşırıp sonra sevinecektin bir şeyin devamı, bir şeyin geri kalanı, bir şeyin biriken olduğuna. Aitlik duygun depreşecekti içinde bir yerde. Ve asla atamayacaktın o yoğurt kaplarını bir gün lazım olurlar diye .


İki kaşının ortası aynı onun ki gibi kırıştığında, annenin gülme çizgileri yüzünde aynı yerlerine çizildiğinde, bir zamanlar sıkıca tutundun onu hiç benzemediğini iddiasını alıp gömecektin tarihin sayfalarına.
Bir kadının kızı olmak ne müthiş bir şeydi. Kemerli bir burunda olsa, tek başına bir şeye benzeme işaret parmağı da, muhteşem annelerin bize sundukları bu kutsal hediyelere ölen dek yanımızda taşıyacak olmamız, ne büyük mucizesiydi hayatın.Bu gizlim alametleri hep” sen bendensin” diyeceklerdi bize.”Benim hamurumdan, benim toprağımdan, benim kökümdensin. Aynı bahçenin mahsulüyüz biz.” bir kiraz ağacının sürgün verdiği yerden uzayıp günün birinde aynı çiçeği açması, aynı yaprağı büyütmesi gibi bir dalın ucunda…
Puan vermedi·119 syf.·
Beğendi
·1 saatte okudu
·Okunma: 24 Ocak 2026 17:15
·2026 5. kitabı
Reklam