Bir yarayı iyileştiren, her şeyden önce orada bir yara olduğunu kabullenmekti. “ Bir şeyim yok, iyiyim ben” dedikçe insan her şeyden önce tedavi reddediyordu. Nadiren de olsa küçük krizlerle içimdeki basıncım birazini tahliye edip, ama kendimi asla büsbütün bırakmadan, sonra tekrar normale dönüyordum.