Muhabbettimi kendilerine verdiğim kimseler onu yüzüme fırlatsalar bile severim…Bunun için,bu derekeye düşmemek için kalbimi muayyen dereceye kadar herkese açmış,fakat içeri girmek isteyenlere kapılarını kapatmışımdır.Ama bazen çok kuvvetli veya kurnaz kimseler ya zorla,yahut da ben farkında olmadan oraya girmiş,yerleşmiş bulunuyorlar..Onları çıkarmak benim gibi zayıfın yapamayacağı şeydir…Bu şekilde sevdiklerim hayatta üç dört kişiden ibarettir.Hazin bir itiraf ama içlerinde hiçbirinden de vefa görmedim…
Ben hayatta herkese karşı lakaydımdır…Bu bende sevmek hissinin mefkudiyetinden değil çok fazla oluşundandır.Ben sevdiklerimi köpek gibi severim yavrum…Zelilâne severim…