Evet,ben ‘Hikmet’im;senin Bilge’ olduğun kadar.Bütün hayatımı kelimeler uğruna harcadım,içi boş kelimeler uğruna.Kelimelerin gerçek anlamlarını bilmeden,oynarla oynadım.Oyunları da kelimelerin içinde tutukladım.İşte bunun için Sevgili Bilge,beni bıraktılar,bıraktın.Soluk almak için güneşe çıktın.Biz,Sevgi ile başbaşa kaldık;’Hikmet’imiz bu kadarmış ne yapalım?İşte gün durgun,hava ağır.Artık yeni bir şey olamaz.Olabilecekleri bile bitirdik.Biraz uyuyalım.
Kendine oyunlar buldun:başkalarının katılıp katılmadığına aldırmadığın oyunlar.Herkesi yargıladın bu oyunlarda.Bu arada beni de yargıladın,bana da haksızlık ettin.Ben bir oyun yazsam,sonunda haklı çıkmak için kendini öldürdüğünü söylesem…Bu oyunu sevmedim Turgut.Ben oyunlarda bana saldırılmasını sevmem.Ben oyun istemiyorum artık;ne oyun ne de gerçek,senin ölmen gibi bir gerçek,beni sarsmamalı Selim.