Zaman zaman etkisinde kaldığım bir duygu var;Korku değil,hırs değil,göğsümü parçalayacakmış gibi gırtlağımı sıkan,içimden gelen bilmediğim bir fırtına!Vay bana!Vay bana!
sana ruhumu bütünüyle açıyorum;yoksa susmayı yeğlerim.Herkesin benim gibi fazldan bilgi sahibi olmadığı konularda ahkâm kesmekten hoşlanmıyorum.İnsan yazgısı,payına düşene katlanmaktan,sunulan kâseyi sonuna kadar içip bitirmekten başka nedir ki?Kâse,göklerin Tanrı’sının insan dudağına bile çok acı gelmişse,neden büyüklük taslayıp benim için tatlı olduğunu söyleyeyim?