Sefillerden herkes nefret eder.Ben ki yaşayan her şeyden daha sefilim,nasıl nefret ediliyorum kim bilir!
Ama sen yaratıcım,aramızda ancak birimizin yok edilmesiyle çözülebilecek bağlar bulunduğu halde,kendi yaratığından tiksiniyor,beni reddediyorsun.Öleyim istiyorsun.
Yaşamla böyle oynamaya nasıl cüret ediyorsun?
Ne yazık!İnsan vahşilerden daha üstün hassasiyetlere sahip olmakla övünür ki;bu onları daha kısıtlı varlıklar kılıyor sadece.Dürtülerimiz açlık,susuzluk ve şehvetle sınırlı kalsaydı,nerdeyse özgür olurduk;ama şimdi esen her rüzgârla,tesadüfen söylenmiş bir sözle,ya da o sözün anlattığı görüntülerle heyecanlanıyoruz.